'Εμείς οἱ νεκροί θέλουμε νά μᾶς θυμᾶστε, νά μᾶς ἀγαπάτε καί νά μᾶς τιμάτε γιά τό ἒργο ποῦ ἒχουμε κάνει ὃταν ήμασταν ἐν ζωῇ. Πιραντέλο,
(Από το έργο των αδερφών Ταβιάνι το "Chaos", 4ο επισόδειο)
Η Οικογένεια
Η Βιργινία γεννήθηκε το 1909 εις τον νομό Λασιθίου Κρήτης. Πατέρας της ήταν ο Σταύρος Γαλανουδάκης γιος του Ιωάννη Γαλανουδάκη και η μητέρα της η Άθανασία Κοζιμοπούλου. Ο πατέρας της Αθανασίας ήταν ο Δημοσθένης Κομιζόπουλος και ήταν Σφακιανός.
Η Βιργινία είχε έναν αδερφό τον Δημοσθένη ο οποίος παντρεύτηκε τη Σοφία της Οικογένειας Μανδουραράκη της Ιεράπετρας. Με τη Σοφία απέκτησε τρία παιδιά.
Η μητέρα της Αθανασία πέθανε λίγα χρόνια μετά τη γέννηση του γιού της και η Βιργινία μαζί με τον αδερφό της μεγάλωσαν με την αδερφή της μητέρας τους .. Δυστυχώς και ο αδερφός της Δημοσθένης πέθανε σε ηλικία 45 χρονών.
Από τότε που ήταν μαθήτρια Γυμνασίου δραστηριοποιήθηκε ενεργά στην προσφορά κοινωνικού έργου στην πόλη του Αγίου Νικολάου.
Όπως αναφέρεται σε σχετική δημοσίευση: «Μαθήτρια οὖσα, ἀκόμη ἳδρυσε το Παράτημα ΠΙΚΠΑ εἰς Ἃγιον Νικόλαον και τον φιλανθρωπικόν Σύλλογον «Στοργή». Προήδρευσε της Χριστιανικής αδελφότητος Ενώσεως Νεανίδων.
Οργάνωσε τον προσκοπισμό το 1932. Διοργάνωνε εράνους προκειμένου να κτιστεί σχολείο Δημοτικής Εκπαίδευσης.
Ήδη από την εφηβική ηλικία της διακρίνονται τα πρώτα δείγματα της ενσυναίσθησης και της αγάπης που έχει προς τον συνάνθρωπό της που υποφέρει.
Στην ηλικία των 7 χρονών είχε κρεμάσει στο λαιμό της ένα δοχειάκι και έτρεχε στις γειτονιές προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για έναν φτωχό που ήταν άρρωστος. Ήδη από την ηλικία αυτή εκδηλώνονται και αναπτύσσονται τα συναισθήματα φιλανθρωπίας και της ενσυναίσθησης. Βέβαια αυτού του είδους οι ενέργειες δεν είναι ξεκομμένες από το οικογενειακό περιβάλλον.
Σε αυτή την ηλικία επίσης συμμετείχε στη διαδικασία αποστολής δεμάτων με τρόφιμα και ρουχισμό στους μαχόμενους στη Μικρά Ασία.
Επί 22 συναπτά έτη υπηρετούσε ως νοσοκόμα στο Λεπροκομείο της Σπιναλόγγας. Στήριζε τους ασθενείς ψυχολογικά, συμπαραστέκονταν στις οικογένειές τους και ιδιαίτερα στα παιδιά τους. Αυτή η ηρωΐδα γυναίκα αδιαφόρησε μπρος τα φιλάνθρωπα και αλτρουιστικά συναισθήματά της τον φόβο μην μολυνθεί από μια ανίατη και θανατηφόρο αρρώστια . Η ετεροσυναίσθηση αυτή η ύψιστη χριστιανική αρετή την υιοθέτησε και ξεπέρασε τον φόβο της.
Σε δημοσιευμένο άρθρο της εποχής: «Ἐξεδήλωσε πρώτη ἐκ τῶν γυναικῶν τῆς Ἀνατολικῆς Κρήτης καί ἡ μόνη στην Ἐλλάδα. τό θερμό ἐνδιαφέρον της καί τή στοργή της διά τούς ἀποκλήρους τῆς Σπίνα Λόγκας. Ἐπισκέπτετο ἀπό νεαρωτάτης ἡλικίας τούς ασθενεῖς, ἐνδιεφέρετο διά κάθε τους πόνο, ἦτο ἡ άσυναγώνιστος ψυχίατρος τῶν τότε χιλίων ἀποκλήρων τῆς ζωῆς. Ὡμίλησε ἀπό ραδιοφώνου, έκανε δημοσιογραφικό ἀγῶνα εἰς τό ἐξωτερικό, στάθηκε αφορμή να ἐπισκεφθοῦν τήν Σπίνα - Λόγκα ἂνθρωποι ἀξίας καί διασημότητες τοῦ ἱατρικοῦ κόσμου. Λόγω λοιπόν τῶν πολλαπλῶν ἀλτρουϊστικῶν ἐξυπηρετήσεών της ἀνεκηρύχθη ἐπίτιμος Πρόεδρος τῶν Συλλόγων Σπίνα Λόγκας ῎ἐφέδρων πολεμιστῶν῎ καί ῎ὁ Ἂγιος Παντελεήμων῎.
Συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση ενάντια στον κατακτητή, όπως στη Μάχη της Κρήτης και σε διάφορες άλλες αντιστασιακές ενέργειες διακινδυνεύοντας τη ζωή της.
Αναφέρεται και το εξής περιστατικό που από μόνο του δείχνει τη κρητικό της ταπεραμέντο. Οι Ίταλοί συγκέτρωσαν τους κατοίκους προκειμένου να τους κατηχήσουν για τη νέα τάξη πραγμάτων. Και για να δείξουν τη σκληράδα τους και την παληκαριά τους ένας αξιωματικός ποδοπατούσε την ελληνική σημαία. Η κρητική καρδιά της Βιργινίας δεν το άντεξε αυτό. ‘Ορμησε και σπρώχνει τον αξιωματικό και τον ρίχνει κάτω και αρπάζει την ελληνική σημαία την αγκαλιάζει και την ασπάζεται. Σηκώνεται ο αξιωματικός και παίρνει το περίστροφό του και τη χτυπάει στο δεξιό κρόταφο και την πλήγωσε. Από τότε η ακοή του δεξιού αυτιού της ελαττώθηκε κατά πολύ γιατί αιμοράγησε το τύμπανο.