Το τέλος της ζωής της
Στη χώρα μας η αναξιοκρατία είναι θεσμός. Σε όλες τις χώρες που εξαρτώνται από ξένες δυνάμεις η φελοί επιπλέουν μη επιτρέποντας να αναδικνύονται οι αξίες και τα ταλέντα.
Όταν όμως η χώρα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση οι φελοί δραπετεύουν και μεταβαίνουν στην αντίπερα όχθη προκειμένου να σὠσουν το τομάρι τους.
Τότε αναδεικνύονται εκ των πραγμάτων οι πατριώτες και ριψοκινδυνεύουν τη ζωή τους για τους συνανθρώπους τους και την πατρίδα τους.
Μόλις όμως επανέλθει η χώρα σε ηρεμία οι φελοί επιστρέφουν και καταλαμβάνουν πάλι τα πόστα.
Αυτό συνέβη και στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Οι δοσίλογοι και συνεργάτες των κατακτητών επανήλθαν στην εξουσία και βασάνιζαν αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα τους και τις αξίες.
Αυτή ήταν και η μοίρα της Βιργινίας. Πέθανε στη ψάθα που λένε. Όλη της τη ζωή την αφιέρωσε για τον λεπρό, για τον συνάνθωπό της που υπέφερε και στα γεράματά της εκλιπαρούσε την εξουσία - με αξιοπρέπεια βέβαια - για μια συνταξούλα. Αλά δυστυχώς η ῾πατρίδα κοιμάται῾.
Στα αποκόματα των εφημερίδων πού έχουμε φαίνεται το πως η Πολιτεία τελικά απαξιώνει τους αγωνιστές της που οφείλει την ύπαρξή της. «Να πας στους γερμανούς να σου δώσουν τη σύνταξη της λέει ο χουντικός Παττακός».
Την ίδια μοίρα είχε και ο σύζυγός της Βάσσος Κανέλλος. Πέθανε κι εκείνος φτωχός και μόνος σε Νοσοκομείο.
Αγνοούμε την ακριβή ημερομηνία θανάτου της Βιργινίας. Κι εκείνη πέθανε μόνη της χωρίς συγγενείς και χωρίς τιμές.
Αυτό ήταν το ευχαριστώ αυτής της χώρας.